Helaaspraktijken in de vleesproductie onder Minerva Foods
Minerva Foods behoort tot de toonaangevende vleesproducenten in Zuid-Amerika en levert wereldwijd een aanzienlijk aandeel van varkensvlees. Ondanks de omvang van de dieren onder haar beheer, wijst een rapport van Sinergia Animal erop dat het bedrijf blijft vertrouwen op praktijken die leiden tot langdurig en intens lijden. Deze omvatten het gebruik van drachtkooien, pijnlijke procedures zoals oormarkering, tandenknippen en staartkappen, en het routinematig misbruik van antimicrobiële middelen. Hoewel Minerva zich heeft verbonden om sommige van deze praktijken te beëindigen, zorgen de lange termijnen voor de implementatie van deze toezeggingen ervoor dat de meeste dieren nog steeds onder onaanvaardbare omstandigheden lijden.
Deze praktijken zijn niet uniek voor Minerva, maar maken deel uit van een bredere productie- en landbouwsysteem dat gangbaar is in de Mercosur-landen. Deze systemen kunnen uiteindelijk zorgen voor een groter deel van het vlees dat wordt geconsumeerd in de Europese Unie. Dit geheel vormt de context waarin de vertraging van het EU-Mercosur handelsakkoord relevant wordt, aangezien het een belangrijke economische gebeurtenis lijkt te zijn.
Het belang van de EU-Mercosur handelsovereenkomst en de problemen bij de onderhandeling
De deal wordt voorgesteld als een kans om de handel in auto’s, mineralen en landbouwproducten, vooral vlees, te stimuleren. Het zou de tarieven verlagen, zonder dat geïmporteerde producten aan dezelfde dierenwelzijnsnormen hoeven te voldoen. Het uitstellen van de overeenkomst moet niet alleen worden gezien als een diplomatiek tegenslag; het biedt een zeldzame gelegenheid om de vraag te stellen of het uitbreiden van de handel onder deze voorwaarden compatibel is met de waarden en wettelijke verplichtingen van de EU. Daarnaast bestaat het risico dat, zonder belangrijke waarborgen, de overeenkomst de EU vasthoudt aan een systeem waarin geïmporteerd vlees afkomstig is uit productiemethoden die veel lager scoren dan EU-regelgeving.
In de praktijk betekent dit dat er een grote kloof ontstaat tussen de verwachtingen van EU-consumenten omtrent voedselveiligheid en dierenwelzijn, en de werkelijkheid van de productie in delen van de Mercosur-regio, zoals ik uit eigen ervaring heb kunnen constateren.
EU-standaarden voor dierenwelzijn en de risico’s van minder strenge importregels
De EU bezit enkele van de strengste normen voor dierenwelzijn ter wereld, gebaseerd op het inzicht dat de manier waarop dieren worden gehouden, belangrijk is voor de samenleving, het milieu en de dieren zelf. Het uitbreiden van de import van vlees dat onder veel minder strikte regels wordt geproduceerd, vormt een risico voor deze standaarden. In plaats van de wereldwijde verbetering te stimuleren, zou de deal kunnen leiden tot de normalisatie van productiepraktijken die binnen de EU al verboden of beperkt zijn, zoals het gebruik van drachtkooien voor zeugen.
In de EU worden deze kooien strikt beperkt tot de eerste 28 dagen van de dracht, waarna zeugen in omstandigheden moeten worden gehouden die beweging mogelijk maken en natuurlijk gedrag toestaan. In vergelijking hiermee worden zeugen in Brazilië vaak continu gehouden in kooien die zo klein zijn dat de dieren niet kunnen draaien. Dergelijke omstandigheden veroorzaken chronische stress, frustratie, fysieke verwondingen en lijden.
Economische en milieu-implicaties van de handelsovereenkomst
Daarnaast heeft de economische impact extra zorgwekkende aspecten. Recent protest in Frankrijk benadrukte dat EU-boeren momenteel hogere dierenwelzijnsnormen moeten naleven, vaak tegen hoge kosten. De verwachting is dat zij nu geconfronteerd worden met competitieve invoer uit landen waar de regels veel zwakker zijn. Dit ondermijnt de investeringen van boeren in hogere standaarden en kan leiden tot een race naar de bodem.
Ook op milieuvlak zijn de gevolgen significant. De toename van de productie om aan de exportvraag te voldoen, kan het tempo van ontbossing vergroten, vooral door uitbreiding van weidegebieden en het verbouwen van voedergewassen. Habitatverlies brengt biodiversiteit in gevaar en ondermijnt ecosystemen die een cruciale rol spelen in klimaatregulatie. Gezien de verantwoordelijkheid van de EU op het gebied van klimaat en milieu, kan het ondertekenen van een handelsovereenkomst die ontbossing voortzet, de voortgang op deze gebieden verder vertragen.
De lange-termijnvisie van de EU en de dilemma’s van handelsbeleid
De EU streeft er op de lange termijn naar om dierenwelzijn, duurzame voedselsystemen en milieubescherming te bevorderen. Maar het lijdt geen twijfel dat het beleid momenteel onder druk staat. Nieuwe handelsovereenkomsten zoals die met Mercosur brengen tegenstrijdigheden aan het licht die het herstel van de Europese ambities bemoeilijken. Handelsovereenkomsten vormen namelijk niet alleen economische instrumenten, maar bepalen ook hoe voedsel wordt geproduceerd en welke belangen daarbij voorrang krijgen.
De vertraging van de EU-Mercosur deal is dan ook meer dan een diplomatiek oponthoud. Het biedt een gelegenheid en een verantwoordelijkheid om de spelregels te herzien. Indien de onderhandeling wordt hervat, moet dat gebeuren met duidelijke, afdwingbare regels die vanaf het begin het lijden van de dieren reduceren, in plaats van dat dit achteraf wordt toegevoegd. De realiteit van de industriële vleesproductie in delen van Mercosur toont aan wat er op het spel staat: handelsbeleid moet wereldwijd de normen verhogen, niet verlagen.
